Blog จ่ากบ : สำนักข่าวคอมิกและอนิเม

(ทั้ง 5 คนฝึกออกเสียงประสานกัน)

ฮารูฮิ : Yes! งั้นมาคิดกันว่าจะฝึกอะไรต่อดี
งานโรงเรียนที่ผ่านมาฉันร้องเพลง ยูกิเล่นกีต้าร์
ยูกิ เธอโอเคกับตำแหน่งมั้ย?

ยูกิ : ตัวฉันจะยังไงก็ได้

ฮารูฮิ : งั้นเบสกับกลองก็...
เคียวน์ , โคอิสึมิคุง
พวกนายเคยเล่น 2 อย่างนี้บ้างมั้ย?

เคียวน์ : จะเคยได้ไงเล่า?
โคอิสึมิ : มันน่าเศร้าที่ต้องบอกว่า..
ผมไม่เค้ยไม่เคยเล่นเครื่องดนตรีอะไรเลยครับ

ฮารูฮิ : ไม่ได้เรื่องเล้ย..
แล้วเธอล่ะ มิคูรุจัง? เล่นคีย์บอร์ดเป็นมั้ย?
เคยหัดเรียนเปียโนมาหรือเปล่า?

มิคูรุ : ขอโทษนะคะ
เรื่องเครื่องดนตรีเนี่ย ฉันไม่รู้จักเลยซักชิ้นค่ะ

ฮารูฮิ : แล้วอยากจะเล่นอะไรล่ะ?
เอาตีกลองเลยมั้ย?

มิคูรุ : เรื่องนั้นก็ไม่ทราบสิคะ...
ฉันไม่เคยสัมผัสกับเครื่องดนตรีป่าเถื่อน....

ฮารูฮิ : เครื่องดนตรีอะไรนะ?

มิคูรุ : เปล่าค่ะ! เอ่อ..
ก็มันมีทั้งกลองใหญ่,กลองเล็ก
ฉันไม่รู้ว่าคนๆเดียวจะตีพวกนี้ได้หมดยังไงน่ะค่ะ
แล้วนี่ เอ้อ เรียกว่าเบสใช่มั้ยคะ?
มันมีสายด้วยนี่คะ
ฉันรู้สึกว่าพอแตะแล้ว อาจจะติดเชื้อโรคมาก็ได้...

ฮารูฮิ : โอ้ย ช่างมันเหอะ
สมมติว่ามิคูรุจังไม่เล่นเบสกับกลองชุด
งั้นเคียวน์ไปเล่นเบสซะ
โคอิสึมิคุงไปตีกลอง
มิคูรุจังไปเป็นหางเครื่อง!
แค่เต้นประกอบเพลงบนเวทีละกัน!

มิคูรุ : เอ๋--- ฉันว่ามันแย่กว่าเดิมอีกนะคะ...

ฮารูฮิ : เอาล่ะ!
เราลงตัวเรื่องเครื่องดนตรีแล้ว
มาซ้อมกันได้แล้ว!

มิคูรุ : เอ๋---- อย่าเมินฉันสิคะ...

เคียวน์ : เริ่มซ้อม!?
ฮารูฮิ แล้วเราจะเล่นเพลงแนวไหนกันล่ะ?
เล่นคัฟเวอร์เหรอ? (เล่นเพลงของคนอื่น--ผู้แปล)

ฮารูฮิ : ไม่มีทาง
เราจะเล่นเพลงที่แต่งกันขึ้นมาเองตะหาก
ยังไงซะ ฉันมีแต่งไว้เพลงนึงแล้ว
แต่ยังไม่เสร็จดีหรอก

(ฮารูฮิเล่นเปียโนในเมโลดี้ของเพลง First Good-bye)

มิคูรุ : เพราะมากเลยค่ะ!

ฮารูฮิ : ก็ฉันแต่งเองนี่นะ
เอ้า ยูกิ! ปรบมือเป็นรางวัลให้ฉันหน่อยสิ

ยูกิ : ตบ ตบ ตบ ตบ

เคียวน์ : (คิด) เนี่ยนะเพลงที่ยังแต่งไม่เสร็จ
ใครเขาจะไปนึกล่ะว่า ไอ้เพลงที่แต่งขึ้นตอนเรียนเมื่อกี้
จะเพราะขนาดนี้

โคอิสึมิ : โอ้โห คุณสึซึมิยะเล่นเปียโนได้ด้วยเหรอครับ?

ฮารูฮิ : ฉันเรียนมาตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงตอน ม.ต้นน่ะ
รู้สึกว่าฝีมือฉันยังไม่คืนอาจารย์ไปแฮะ

เคียวน์ : (คิด) ยัยนี่มีด้านที่คาดไม่ถึงเยอะจริงๆแฮะ

ฮารูฮิ : เอาล่ะ! มาเริ่มกันเถอะ!
ฉันจะเล่นคีย์บอร์ดเพลงเมื่อกี้
ที่เหลือพวกนายก็ด้นเอาเองละกัน

เคียวน์ : Stop เลย ฮารูฮิคุง!!
ฮารูฮิ : อะไรอีกเล่า?

เคียวน์ : ทำไมเธอถึงคิดเข้าข้างตัวเองแบบนี้ตลอดเลยล่ะ?
เธอคิดจริงๆ เหรอว่า จู่ๆพวกเราก็หยิบเครื่องดนตรีไปร่วมแจม
กับเธอได้น่ะ?
ฮารูฮิ : เล่นได้ไม่ได้ไม่เกี่ยวซะหน่อย
แต่พวกนายต้องเล่น!

เคียวน์ : ไหงเอาจริงขนาดนี้เนี่ย?
ฮารูฮิ : ถ้าคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ มันก็ไม่มีทางทำได้ไงเล่า!
เอ้า เริ่มเล่นได้แล้ว!
เอาล่ะ พร้อมนะ!

เคียวน์ : (คิด) เธอก็พูดแบบนั้นได้ซี่
ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ฉันต้องใช้มือไหนจับปิ๊กกีต้าร์น่ะ
แถมจะให้เลียนแบบนางาโต้เนี่ยนะ
ทำได้ที่ไหนกันเล่า?

ฮารูฮิ : 1! 2 !
1! 2 ! 3! 4!

(ทั้ง 4 คนเริ่มเล่น แต่ไม่ไปทางเดียวกันเลย เว้นแต่กีต้าร์ของยูกิที่
ไปตาทางเดียวกับฮารูฮิ)

ฮารูฮิ : ไม่ได้เรื่องสุดๆเลย
เคียวน์!
โคอิสึมิคุง!
นาย 2 คนพยายามเล่นป่ะเนี่ย?

เคียวน์ : ประเด็นมันอยู่ตรงนั้นซะที่ไหนเล่า!
โคอิสึมิ : นั่นสิครับ...
มันยากกว่าที่ผมคิดเยอะเลย. ฮะๆๆ

เคียวน์ : (คิด)ขนาดโคอิสึมิที่สามารถทำทุกอย่างได้แบบลื่นสุดๆ
...ก็ยังเล่นกลองครั้งแรกได้ไม่เอาอ่าวเหมือนกัน

ฮารูฮิ : แล้วก็มิคูรุจัง เธอต้องเต้นประกอบไม่ใช่เหรอ?
มิคูรุ : เต้นเหรอคะ? ที่นี่?
ฮารูฮิ : แน่นอนสิยะ!
เต้นแบบเซ็กซี่และน่ารักๆ เรียกคนมาดูเราเล่นคอนเสิร์ตไงล่ะ!
เอาน่า แบบนี้ไง เอาเต้นๆๆ

ฮารูฮิ : จะว่าไป...ท่าทางฉันคงต้องสอนวิธีเต้นbelly danceให้เธอแล้วล่ะ
มิคูรุ : อ๊ะ อย่าจั๊กจี๋สิคะ! หยุดเถอะค่ะ!

เคียวน์ : (บรรยาย) ระหว่างที่เราเล่นกันอยู่ที่นี่
มันก็ได้เวลากลับบ้านแล้วล่ะนะ
โรงเรียนเราอยู่บนยอดเนิน
เราเลยต้องเดินลงเนินเพื่อกลับบ้าน
แล้วก็เห็นทะเลที่อยู่อีกฟากของเมืองได้ชัดดีนะ

ในฤดูนี้กลางวันมันสั้นซะด้วยสิ
ตอนโรงเรียนเลิก พระอาทิตย์ก็ตกกระทบผิวทะเลแล้ว
มันก็สวยไม่หยอกหรอกนะ

ระหว่างที่เดินลงเนินไป
ผมกับโคอิสึมิมีเรื่องคุยกันนิดหน่อย
แต่ต้องกระซิบคุยกัน เดี๋ยวฮารูฮิจะได้ยินซะก่อน

โคอิสึมิ : (กระซิบ)ตราบใดที่คุณสึซึมิยะยังแฮปปี้แบบนี้อยู่
ผมก็ไม่ขออะไรแล้วล่ะครับ
เพราะตราบใดที่เธอไม่ต้องเคืองใจล่ะก็ เราก็ไม่ต้องห่วงเรื่อง
การเกิดของมิติปิดไงล่ะครับ
ดังนั้น จักรวาลก็ไม่ต้องถูกทำลายไปเช่นกัน

เคียวน์ : (คิด)แกหายใจแรงเกินไปแล้วเฟ้ย
แต่ก็ถูกของนาย

โคอิสึมิ : (ถอยหลังออกมาก้าวนึง แล้วพูด)
หึ แต่การทุ่มเทตั้งวงดนตรีนี่ไม่งดงามเหรอครับ?
ชีวิตวัยรุ่นที่เต็มไปด้วยเรื่องน่าเบื่อและเวลาว่างเหลือเฟือแบบนี้
การที่เรา "ทำวงดนตรีกันเถอะ" นี่ดูร้อนรุ่มดีนะครับ

ถ้าเทียบกับการที่ต้องไปรวมตัวกันที่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ศาลเจ้า
แล้วก่อปราสาททรายและทิ้งขนมเอาไว้ดักจบแฟรี่

หรือไปตั้งแคมป์บนภูเขาเพื่อตามหามนุษย์ถ้ำแล้วล่ะก็

นี่เป็นพฤติกรรมที่สมเป็นเด็กวัยรุ่นมากกว่าเยอะเลยล่ะครับ
ผมคิดแบบนี้นะครับ

เคียวน์ : เดี๋ยวสิ โคอิสึมิ
ตกลงนายไม่ได้สนุกกับเรื่องนี้อยู่หรือไง?

โคอิสึมิ : แหม...(กระซิบ)จริงๆ ผมก็สนุกครับ
ดนตรีนี่เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลกเลยล่ะครับ
ยามาโมโต้ ชูโกโร่ ยังพูดแบบนี้เลย

เคียวน์ : ตกลงนายชอบวรรณกรรมแบบไหนกันแน่เนี่ย?

โคอิสึมิ : หึหึ แต่จะว่าไป เรากำลังพูดถึงคุณสึซึมิยะนะครับ
ไม่แน่นะครับ สัปดาห์หน้าเธออาจจะปิ๊งกับอะไรอย่างอื่นก็ได้..
จะว่าไงดี ความสามารถในการวางแผนและปฏิบัติตาม
แผนของเธอมันเหนือมนุษย์ไปแล้วล่ะครับ

เคียวน์ : (คิด) โคอิสึมิมันพูดถูกทุกอย่าง
หลังจากนั้นไม่นาน
ไข้วงดนตรีของฮารูฮิก็ลดลงไปเรื่อยๆ
เครื่องดนตรีทั้งหลายก็เอาไปคืนชมรมดนตรีป๊อบ

แล้วฮารูฮิ ก็หันกลับไปทำหนังภาคต่อ
นั่นคือ "การล้างแค้นของนางาโต้ Yuki Episode 00" !
แต่เดี๋ยวก็หันไปดวลเกมยานอวกาศกับชมรมคอมพิวเตอร์
และทำอีกหลายต่อหลายอย่างจนไม่มีเวลาว่างเล้ย

ผลสุดท้าย...
พวกเราสมาชิกหน่วยSOSก็โดนให้ทำอะไรหลายต่อหลายอย่าง
ในระดับที่เร่งรีบวุ่นวายอีกต่างหาก

พอเข้าช่วงที่อากาศเริ่มเย็นลง
ฮารูฮิก็ลืมเรื่องวงดนตรีไปซะสนิท อะไรของเขาเนี่ย...?

(จบ Track 2)