Blog จ่ากบ : สำนักข่าวคอมิกและอนิเม

วันนี้ขอระบายความโง่ของตัวเองซักครั้ง

ก่อนจะเขียนถึง ขอถามโง่ๆซักคำถาม "คุณคงรู้จักการขึ้นรถเมล์ และ รถตู้ นะครับ?"

เรื่องที่จะเขียนถึง เพิ่งเกิดก่อนหน้าจะเขียนซัก 30 นาทีที่ผ่านมานี้เอง
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมเพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการไปเดินตระเวณดูแผ่น DVD ใหม่ๆ ที่คลองถม และพยายามจะหารถเมล์วิ่งกลับไปที่บ้าน แต่ด้วยสัมภาระที่ผมบ้าหอบฟางจากการทำงานและการจับจ่าย ทำให้มันมีน้ำหนักร่วม 4 กิโลกรัม ซึ่งการเดินแบกน้ำหนักแบบนี้ผมชินแล้ว (ชาติก่อนคงเป็นพวกลา , พวกอูฐ ถึงได้แบกของเป็นประจำ) แต่ด้วยความที่มันเป็นเป้หลัง ซึ่งดูเหมือนว่าจะไม่เข้ากับการใช้สอยพื้นที่ในรถเมล์เอาเสียเลย เพราะมันจะทำให้ใช้พื้นที่ในการโหนเยอะ แต่ถ้าได้นั่งคงกำลังพอดี เวลาที่ผมกลับบ้านผมเลยไม่อยากขึ้นรถเมล์ที่คนแน่นๆ เพราะนอกจากจะอึดอัดแล้ว ผมยังโดนพกส.(พนักงานเก็บค่าโดยสาร) ค่อนแคะอยู่เสมอ (อย่างน้อยผมก็รู้สึกว่า กำลังโดนค่อนแคะอยู่) เลยนั่งรอรถเมล์ที่พอจะว่างไปเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนว่า ที่ๆผมรอรถ+เวลาหัวค่ำจะไม่เหมาะกับการวิ่งบนท้องถนนเลย เพราะมันมาน้อยมาก มาแต่ละคันก็แน่นจนทะลุประตูออกมา ผมเลยเปลี่ยนใจนั่งรถสายอื่น 2 ต่อเพื่อประหยัดเวลาที่เสียไป...

พอมาถึงที่ๆผมต่อรถอีกคันเพื่อกลับบ้าน ที่นั่นผมมี 2 ตัวเลือกคือ 1. ขึ้นรถเมล์ 2. ขึ้นรถตู้ ถ้าเป็นวันทำงานผมจะเลือกขึ้นรถตู้ เพราะมีอัตราการขึ้นของผู้โดยสาร 5 นาที/ 1 คัน เร็วมาก (รถตู้ต้องขึ้นจนเต็มคันจึงวิ่งออกจากคิวรถตู้ครับ) แต่พอเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ทีไร อัตราจะเปลี่ยนเป็น 20 นาที / 1 คัน ซึ่งผมเคยรอจนเมื่อยไปหมด เลยคิดว่า จะขึ้นรถเมล์แทน แต่รถเมล์เจ้ากรรมก็มาช้ามาก หันไปดูคิวรถตู้ รถตู้ได้วิ่งออกไป 2 คันแล้ว ...เอ่อ นี่เรารอ 40 นาทีแล้วหรือ? ผมได้แต่คิดในใจ แต่ด้วยฟอร์มที่ไม่รู้จะรักษาทำไม เลยไม่ไปขึ้นรถตู้และรอจนรถเมล์มา

พอกระโดดขึ้นไป ก็ต้องพบกับความแน่นของผู้โดยสาร ที่นั่งเต็มทุกที่นั่ง ผมเลยต้องยืนโหนรถเมล์+น้ำหนักที่แบกบนหลังอีก ในใจก็คิดแค่ว่า "เอาน่า เดี๋ยวก็มีใครลงแล้วน่า" แต่ยังไม่ทันที่คนนั่งจะลง คนใหม่ๆก็ขึ้นมาเติม แล้วด้วยความเผอเรอ ผมไปยืนโหนในส่วนหน้าของรถ แทนที่จะไปยืนทางส่วนหลังของรถ คนที่ไม่ค่อยโหนรถเมล์คงไม่ทราบว่า รถเมล์ที่มีประตูขึ้น/ลงกลางคันรถ จะมีอัตราการเปลี่ยนที่นั่งต่างกันมาก โดยอันดับ 1 คือกลางรถ อันดับ 2 หลังรถ และ อันดับ 3 ใกล้คนขับ ไม่รู้เป็นเพราะธรรมชาติของคนไทยมักชอบนั่งหลังหรือเปล่าไม่แน่ใจ คนนั่งหลังมักจะนั่งไม่ไกลมาก แต่คนนั่งใกล้คนขับมักจะลงเกือบสุดสาย คาดว่าเห็นวิวชัดดี เกิดเผลอหลับก็ยังบอกคนขับให้จอดทันก็เป็นได้ ยังไงก็ตามผมไปอยู่ฝั่งใกล้คนขับ และโดนพกส.ไล่ให้เดินชิดหน้ารถ ทำให้ผมไม่มีโอกาสได้นั่งเลย คิดว่าผมยืนโหนนานแค่ไหน... 30 นาทีครับ ผมหันกลับไปมองฝากท้ายรถบ่อยๆ ก็เห็นแล้วครับว่ามีการเปลี่ยนที่นั่งบ่อยมาก คนเพิ่งขึ้นก็ยังได้นั่ง ส่วนผมโดนควายที่ไหนก็ไม่รู้ยืนอัดจนแน่นเดินไปไหนไม่ได้ เขาเรียก "กันสนุ๊กควาย" คือ นอกจากมันจะกันผมได้แล้ว มันก็ไม่ได้นั่งไปด้วย บางที พกส. ก็ควายพอที่จะยืนบังทางที่ผมจะมีโอกาสนั่ง ไม่ทราบมันเป็นการจงใจหรือความบังเอิญกันนะ... รู้สึกตัวอีกทีผมก็ลงป้ายรถเมล์หน้าซอยบ้านแล้ว...เฮ่อ ไม่ได้นั่งซักแอะ แถมถึงบ้านช้าไปเป็นชั่วโมง

ผมก็ได้แต่สมน้ำหน้าตัวเอง ถ้าไปนั่งรถตู้ เย็นนี้เราก็ไม่เมื่อยมากแล้ว ถึงบ้านก็เร็ว สุภาพจิตก็แจ่มใส และ entry นี้ก็ไม่ได้เขียน
เฮ่อ... ทำไมเราถึงโง่อย่างนี้...

สงสัยการยินดีกับสิ่งเล็กๆในชีวิต คงเป็นว่า "มีเรื่องมาเขียน blogแล้ว"